تلاش برای اجباری شدن حجاب از سوی حکومت به اندازه اعمال فشار برای حذف آن مسخره است.

پی‌نوشت: بحث در حرمت بدحجابی و شرب خمر و استحقاق عقاب و تعزیر نسبت به مرتکبین آنها در منظومه احکام دین نیست. اگر یک حکومت ـ چه دینی و چه غیردینی ـ احیاناً پوشش رایج جامعه‌اش را نپسندید و خواست آن را تغییر بدهد، نباید به شیوه‌ای قهری وارد عمل شود بلکه تنها راه ـ تأکید می‌کنیم تنها راه چون راه‌های دیگر غیرمنتج و مسخره به نظر می‌رسند ـ تغییر در باورها و افکار آدم‌ها نسبت به پوشش است تا آنها خود اقدام به تغییر پوشش خود کنند. در اینجا اشکال نه به حجاب و ضرورت آن وارد است، نه به حکومت دینی و غیردینی بلکه مسئله مهم، دخالت حکومت در زندگی افراد به شیوه‌ای غیراصولی است. در باب عکس نیز عرض می‌کنیم، مبتنی بر توضیحی که گذشت، اگر رضاخان با توسل به زور توانست چادر را از سر تمام زنان ایران بردارد، دولت جمهوری اسلامی نیز می‌تواند با توسل به زور چادر را بر سر تمام زنان ایران مستقر گرداند! همین. وگرنه رضاخان و حکومتش رسواتر از آن هستند که بتوان از آنها دفاع کرد و یا حتی آنان را با رهبران کنونی مقایسه کرد. از باب مزاح نیز می‌توان گفت این وسط شاید بیچاره‌تر از همه زنان ایران باشند که هر حکومتی از راه می‌رسد، ترجیح می‌دهد به جای پرداختن به حل مشکلات کلان فرهنگی و اقتصادی و سیاسی مملکت، پوشش آنان را دستخوش تغییر کند. البته صد رحمت به جمهوری اسلامی که فقط به زنان گیر می‌دهد؛ رضاخان که به مردان هم رحم نمی‌کرد و حتی عمامه‌ها را بر سر روحانیون تاب نمی‌آورد!